susmak ve öğrenmek>>>>bir gün susmayı öğrendim. öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar >>susacaktım.>>>>çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim tarzıydı. >>babam akşamları eve>>>>yorgun dönerdi. ben bütün gün evde sıkılır onun gelişini iple çekerdim.>>>>daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim. babam >>sarılır, öper sonra da, hadi>>>>odana git, derdi. yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir >>araya gelirdik babamla.onlar>>>>annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. >>babam sinirlenir, 'bütün gün>>>>insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi. >>annem de 'bütün gün zaten>>>>seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksın babanla?' diye>>>>çıkışır, beni odama gönderirdi.>>>>çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol >>alırdım. babam arkamdan, 'bizim>>>>bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ ne istiyor anlamadım.' diye >>bağırmaya devam ederdi. 'keşke>>>>benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da >>hep birlikte otursaydık' derdim>>>>içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.>>>>yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon >>seyrederdi. beni yanına>>>>çağırır biraz severdi. onun izleyeceği önemli birşey varsa>>>>beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. azıcık hareket edip koşup oynamaya >>çalışsam oda hapsim>>>>yeniden başlardı. bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. >>bu defa susarak>>>>yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım. önce resim yaparak başladım >>işe. babam çizdiğim resimleri>>>>çok beğeniyor; 'bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu. babam bazen göz >>ucuyla bakıyor, resimle ilgili>>>>bir şey sorsam afallıyordu. ama bana kızarak beni artık odama >>göndermiyordu.>>>>'son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara anlatıyordu >>annem halimi.>>>>resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. annem 'odanı topla!'diye >>odama kapattığında işe>>>>nereden başlayacağımı bilemiyordum.>>>>ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı >>beceremiyordum. annem odama>>>>gelip 'bak sana resim yapmayı yasaklayacağım.' dedi bir gün. susuyor >>olmamı usluluk olarak>>>>değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım?>>>>>>bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. babam eve gelince uygun zamanı >>kolladım. her zamanki gibi>>>>yemekler yendi, odaya geçildi. babam oturur oturmaz çizdiğim resmi >>getirdim. babam baktı. hım,>>>>dedi 'çok güzel olmuş.bu adam benim herhalde.' dedi.>>>>ben 'hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim. o 'hayır, bu adam benim, >>bu çocuk sensin, bu>>>>küçük kız da arkadaşın.'dedi.>>>>ben yine 'hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da >>annem.' dedim.>>>>babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'peki neden bizi küçük çizdin?' dedi. >>heyecanla başladım>>>>anlatmaya.ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. siz yaşlanıp >>küçüleceksiniz. beliniz>>>>bükülecek, komşumuz ahmet amca ile ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. >>ben işten geldiğimde>>>>yorgun olacağım. siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam >>şişmiş olacağından sizi>>>>duymayacağım bile. siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde 'hadi >>odanıza çekilin de kafa>>>>dinleyeyim.' diyeceğim. ve bir de bağıracağım 'her şeylerini alıyorum. >>sıcacık odaları da var, daha ne>>>>istiyorlar' diye.>>>>annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. duyduklarına >>inanamıyorlardı. bana sarılıp beni öyle içten>>>>bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan >>dinleyecekler gibiydi>>>>farkında' olmalı İnsan...kendisinin, hayatın olayların, gidişatın farkında >>olmalı>>>>ömür dediğin üç gündür,>>>>dün geldi geçti>>>>yarın meçhuldür,>>>>o halde ömür dediğin bir gündür,>>>>o da bugündür

susmak ve öğrenmek>>>>bir gün susmayı öğrendim. öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar >>susacaktım.>>>>çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim tarzıydı. >>babam akşamları eve>>>>yorgun dönerdi. ben bütün gün evde sıkılır onun gelişini iple çekerdim.>>>>daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim. babam >>sarılır, öper sonra da, hadi>>>>odana git, derdi. yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir >>araya gelirdik babamla.onlar>>>>annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. >>babam sinirlenir, 'bütün gün>>>>insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi. >>annem de 'bütün gün zaten>>>>seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksın babanla?' diye>>>>çıkışır, beni odama gönderirdi.>>>>çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol >>alırdım. babam arkamdan, 'bizim>>>>bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ ne istiyor anlamadım.' diye >>bağırmaya devam ederdi. 'keşke>>>>benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da >>hep birlikte otursaydık' derdim>>>>içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.>>>>yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon >>seyrederdi. beni yanına>>>>çağırır biraz severdi. onun izleyeceği önemli birşey varsa>>>>beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. azıcık hareket edip koşup oynamaya >>çalışsam oda hapsim>>>>yeniden başlardı. bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. >>bu defa susarak>>>>yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım. önce resim yaparak başladım >>işe. babam çizdiğim resimleri>>>>çok beğeniyor; 'bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu. babam bazen göz >>ucuyla bakıyor, resimle ilgili>>>>bir şey sorsam afallıyordu. ama bana kızarak beni artık odama >>göndermiyordu.>>>>'son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara anlatıyordu >>annem halimi.>>>>resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. annem 'odanı topla!'diye >>odama kapattığında işe>>>>nereden başlayacağımı bilemiyordum.>>>>ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı >>beceremiyordum. annem odama>>>>gelip 'bak sana resim yapmayı yasaklayacağım.' dedi bir gün. susuyor >>olmamı usluluk olarak>>>>değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım?>>>>>>bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. babam eve gelince uygun zamanı >>kolladım. her zamanki gibi>>>>yemekler yendi, odaya geçildi. babam oturur oturmaz çizdiğim resmi >>getirdim. babam baktı. hım,>>>>dedi 'çok güzel olmuş.bu adam benim herhalde.' dedi.>>>>ben 'hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim. o 'hayır, bu adam benim, >>bu çocuk sensin, bu>>>>küçük kız da arkadaşın.'dedi.>>>>ben yine 'hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da >>annem.' dedim.>>>>babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'peki neden bizi küçük çizdin?' dedi. >>heyecanla başladım>>>>anlatmaya.ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. siz yaşlanıp >>küçüleceksiniz. beliniz>>>>bükülecek, komşumuz ahmet amca ile ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. >>ben işten geldiğimde>>>>yorgun olacağım. siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam >>şişmiş olacağından sizi>>>>duymayacağım bile. siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde 'hadi >>odanıza çekilin de kafa>>>>dinleyeyim.' diyeceğim. ve bir de bağıracağım 'her şeylerini alıyorum. >>sıcacık odaları da var, daha ne>>>>istiyorlar' diye.>>>>annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. duyduklarına >>inanamıyorlardı. bana sarılıp beni öyle içten>>>>bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan >>dinleyecekler gibiydi>>>>farkında' olmalı İnsan...kendisinin, hayatın olayların, gidişatın farkında >>olmalı>>>>ömür dediğin üç gündür,>>>>dün geldi geçti>>>>yarın meçhuldür,>>>>o halde ömür dediğin bir gündür,>>>>o da bugündür

abi çok güzel bi hakayeydi ellerine sağlık.paylaşım için teşekkürler

çok muazzam bir hikaye saolasın

saygılar sunarım tşk

Edited by - berkçik Tarih: 05/05/2007 12:08:56