her insan yaşadıklarında, yaşattıklarında gizli bir “ben” e sahiptir..benliğini tanımlarken kendisiyle çelişen çeliştikçe dikkat çeken bir hal alır kişiliği..bir oyunun, kurulu bir düzenin, gizli kahramanları oluruz..çelişiriz kendimizle, savaşırız kendimizle, inanırız, inandırırız..her sahne bizi heyecanlandırır.dingin ve durgun gibi görünmek, oynadığımız en güzel rollerden biridir bana göre.. kendini tanımlayabilen gizli varoluşların ışığında tarifsizce bekleriz bir sonraki sahneyi.her sahne yeni bir görev değil midir? sahnelerde aldığımız görevler..derin bir iç çekiş sarıyor her düşünüşümde..bizi biz yapan görevlerde, rollerimizi nasıl oynadığımız ise konunun en ilgi çekici yanı olsa gerek..
bir kitap, bir dergi, bir cümle, bir çift söz, bir nota, bir melodi yön verir hayatımıza..öyle ki bizi rolümüze bağlayan hayatın bir ödülüdür bunlar, çıkarsız. kim inkâr edebilir ki; rolümüzde yaşadıklarımızı kamçılayan derin duygu ve hislerin bizi büyülediğini..kim karşı koyabilir hislerine.? ya da kim karşı koyduğunu düşünerek kendini avutabilir.?!
kuşkusuz hislerimizi etkileyen en büyük etken insan ilişkileridir. kimi zaman tatlı bir tebessüm, şirin bir bakış, sıcak bir hayat olur ısıtır içimizi.. kimi zaman sinir bozucu bir iki söz, çatık kaşlar soğuk bir hava olur bezdirir bizi.
bana göre güzel söylemeyi bilmek sanattır. güzel olana bakabilmek..güzeli, güzel olduğu için yaşamak değil mi hepimizin ilk tercihi… güzel bakmasını bilene, güzel bakarsın..güzel söyleyene güzel söylersin. ve sana sunulan her senaryoya, hayatın olduğunu bilerek sahip çıkarsın.
acıyı oynarız ya bazen..bu pek çoğumuzu mutsuz kılar. oysa güzelliği bize sevdiren acı ve çirkinlikler değil midir? acı ile savaşmak onunla yaşamayı öğrenebilmek gerekir.. onu ne kadar uzaklaştırmak istersen o kadar yakınlaşır sana.. üzer seni…onu kabullenmen gerekir. sevgiyi ve güzel olanı kabullendiğin gibi oyna rolünü..rolünde ki başarının seni şaşırtmasına izin ver..