seni tanıdığımda daha 7 yaşındaydım.
beraber gittik ilkokula,
beraber aldık ilk pekiyiyi,
beraber aldık ilk zayıfı.
İlk kurdeleyi sen almıştın,
bana sen öğretmiştin okumayı.
sonra ortaokul yılları,
İlk kez sen tutmuştun elimi,
İlk kez sen bakmıştım gözlerime,
bu kadar manalı, bu kadar içten.
beraber gitmiştik liseye beraber çalışmıştık sınavlara,
ve beraber kazanmıştık,
tıp fakültesini.

hiç ayrılmamıştık bunca yıldır,
hatırlar mısın 6 sene geçmişti,
başlayalı tıbbiyeye.
beraber çalıştık tusa,
ve karar anıydı ikimiz içinde.
sen, çok sevdiğin çocuklar için,
çocuk doktorluğunu seçmiştin,
bende senin için.

o ağlayan çocuklar için,
bende seçtim doktorluğu,
çocuk doktorluğunu.
ve bitmişti sonunda ,
İlk sen tebrik etmiştin beni,
sen kutlamıştın,
sen sarılmıştın bana.
artık evlenecektik,
çok az kalmıştı.
düğün için alışverişe çıkmıştık,
ayın yirmi dokuzuydu hatırladın mı?

sen kullanıyordun arabayı,
ve bir karanlık, bir hışırtı,
o feci kaza oldu.
birimiz orda kaldık ben ise,
senden uzak, sana yakın bir boyutta,
seni görüyordum bedeninle, ruhunla.
sen ise sadece bedenimi görüyordun,
ağlıyordun, haykırıyordun,
İsyan ediyordun kendine,
kullandığın için o arabayı.

ne fark ederdi ki,
ha sen, ha ben.
kader işte bu güzelim,
sormuyor hiç: ne zaman? neden? diye.
ama ben üzülüyorum burada,
bırak bu ağıdı,
bırak bu figanı,
bırak ki bende mutlu olayım, sende.
senden bir isteğim var artık,
bana dua et ve benim için,
bir çocuğun ağlamaması için,
mesleğine geri dön, bırakma.
ve benim içinse sadece ve sadece bana dua et.
çünkü ben seni hala çok seviyorum.
sakın unutma...