21 senelik evlilikten sonra "ask isiltisini" canli tutmanin yeni bir yolunu buldum.
bir süre önce, baska bir kadinla çikmaya basladim ve bu aslinda esimin fikriydi.
bir gün esim, beni çok sasirtarak:
" biliyorum ki onu seviyorsun" dedi. "ona da zaman ayirman gerekiyor."
karimin, ziyaret etmemi istedigi "öbür kadin" 19 yildir dul olan annemdi. isimin
yogunlugu ve üç çocugumun beklentileri sebebiyle annemi görme firsatim pek
olamiyordu. o aksam annemi yemege ve ardindan sinemaya davet ettim.
endiselendi ve hemen
"iyi misin, her sey yolunda mi?" diye sordu.
annem de geç saatte gelen bir telefonun veya sürpriz bir davetin mutlaka kötü bir
anlami olacagindan süphelenen tipte kadinlardandi.
"seninle beraber ikimiz biraz zaman geçirmemizin güzel olacagini düsündüm."
diye cevapladim.
"sadece ikimiz mi?" biraz düsündü ve "çok isterim" diye cevap verdi.
o cuma, is çikisi onu almaya giderken kendimi biraz gergin hissediyordum. eve
vardigimda fark ettim ki o da, randevumuzdan ötürü hafif gergin görünüyordu.
kapisinin önünde, paltosunu çoktan giymis bir sekilde bekliyordu. saçlarini
yaptirmisti ve üzerinde babamla kutladiklari son evlilik yildönümlerinde giydigi
elbise vardi. bana melekler kadar isiltili bir yüzle gülümsedi. arabaya
bindigimizde; "arkadaslarima oglumla disari çikacagimi söyledim ve gerçekten çok
etkilendiler"
dedi. "randevumuzun nasil geçtigini duymak için sabirsizlaniyorlar."
gittigimiz restorant, çok sik olmasa da sevimli, sicak ve servisin kaliteli oldugu
bir mekândi. annemse, bir kraliçe edasiyla koluma girdi. yerimize oturduktan sonra
ona menüyü okumam gerekmisti, çünkü küçük yazilari göremiyordu. ben daha menünün
ortalarindayken annemin nemli gözlerle ve nostaljik bir gülüsle bana bakmakta
oldugunu fark ettim:
" eskiden, sen küçükken, menüleri okuyan bendim, sense merakli bakislarla beni
dinlerdin" dedi.
ben de gülümsedim; "o zaman, simdi senin rahat rahat oturma siran ve ben de
okuyarak borcumu ödeyebilirim" dedim. yemek boyunca muhabbetimiz çok güzeldi, sira
disi hiçbir sey olmadi ama eskilerden ve hayatlarimizdaki yeniliklerden bahsederek
kaybettigimiz zamanin birazini telâfi etmeye çalistik. o kadar çok konustuk ve
eglendik ki film saatini kaçirdik. aksam annemi birakirken;
"seninle tekrar çikmak isterim ama ancak bu sefer benim seni davet etmeme izin
verirsen" dedi ve bir aksam tekrar bulusmakta karar kildik. eve geldigimde esim
yemegin nasil geçtigini sordu:
"çok güzeldi" dedim "düsünebilecegimin çok üstündeydi"
birkaç gün sonra annem aniden ciddi bir kalp krizi sonucu vefat etti.
bu, o kadar âni gerçeklesmisti ki onun için bir sey daha yapma sansim olmamisti.
birkaç zaman sonra evime, annemle yemek yedigimiz restorandan, ödenmis iki kisilik
bir yemek faturasi ve üzerine ilistirilmis bir not yollandi:
"oglum, bu faturayi önceden ödedim, çünkü seninle kararlastirdigimiz randevu
gününe gelemeyecegimden neredeyse yüzde yüz emindim. yine de iki kisilik bir yemek
ayarladim çünkü bu sefer esinle beraber gitmenizi istiyorum. seninle
olan o günkü randevumuzun benim için ne anlam ifade ettigini bilemezsin.
seni seviyorum."
o esnada, "seni seviyorum" demenin ve hayatta deger verdigimiz insanlara hak
ettikleri zamani ayirmanin önemini anladim. hayatta hiçbir sey ailenizden daha
önemli degildir. onlara haklari olan zamani ve ilgiyi verin çünkü böyle seyleri
erteleyebileceginiz "baska bir zaman" i her istediginizde yakalayamayabilirsiniz.



Düzenleyen - derya Tarih: 03/03/2006 18:42:45